یاد باد آن که ز ما وقت سفر یاد نکرد 
به وداعی دل غمدیده ما شاد نکرد
سایه تا بازگرفتی ز چمن مرغ سحر 
آشیان در شکن طره شمشاد نکرد
شاید ار پیک صبا از تو بیاموزد کار 
زان که چالاکتر از این حرکت باد نکرد
دل به امید صدایی که مگر در تو رسد 
ناله‌ها کرد در این کوه که فرهاد نکرد
مطربا پرده بگردان و بزن راه عراق 
که بدین راه بشد یار و ز ما یاد نکرد

خنده بر لب می زنم تا کس نداند درد دل

                                            ورنه این دنیا که ما دیدیم خندیدن نداشت

و باز هم تولدم مبارک

چرا عاقلان را نصيحت كنيم؟

بياييد از عشق صحبت كنيم

تمام عبادات ما عادت است

به بي‌عادتي كاش عادت كنيم

چه اشكال دارد پس از هر نماز

دو ركعت گلي را عبادت كنيم؟

به هنگام نيّت براي نماز

به آلاله‌ها قصد قربت كنيم

چه اشكال دارد كه در هر قنوت

دمي بشنو از ني حكايت كنيم؟

چه اشكال دارد در آيينه‌ها

جمال خدا را زيارت كنيم؟

مگر موج دريا ز دريا جداست

چرا بر «يكي» حكم «كثرت» كنيم؟

پراكندگي حاصل كثرت است

بياييد تمرين وحدت كنيم

«وجود» تو چون عين «ماهيت» است

چرا باز بحث «اصالت» كنيم؟

اگر عشق خود علت اصلي است

چرا بحث «معلول» و «علت» كنيم؟

بيا جيب احساس و انديشه را

پر از نقل مهر و محبت كنيم

پر از گلشن راز، از عقل سرخ

پر از كيمياي سعادت كنيم

بياييد تا عينِ عين القضات

ميان دل و دين قضاوت كنيم

اگر سنت اوست نوآوري

نگاهي هم از نو به سنت كنيم

مگو كهنه شد رسم عهد الست

بياييد تجديد بيعت كنيم

برادر چه شد رسم اخوانيه؟

بيا ياد عهد اخوت كنيم

بگو قافيه سست يا نادرست

همين بس كه ما ساده صحبت كنيم

خدايا دلي آفتابي بده

كه از باغ گل‌ها حمايت كنيم

رعايت كن آن عاشقي را كه گفت:

«بيا عاشقي را رعايت كنيم»

احساس سوختن به تماشا نمی شود

آتش بگیر تا که بدانی چه می کشم ...

از بــاغ مي ‌برنــــد چـراغاني ‌ات كننــــد

تا كـاج جشــن هاي زمستاني ‌ات كننــد

پوشانده‌اند «صبح» تو را «ابرهاي تار»

تنهــا به اين بهانـــه كه باراني ‌ات كنند

يوسف! به اين رهـا شدن از چاه دل مبند

اين بار مي ‌برند كه زنــــداني‌ ات كنند

اي گل گمان مكن به شب جشن مي ‌روي

شايد به خاك مـرده‌اي ارزاني ‌ات كنند

يك نقطـه بيش فرق رحـيم و رجـيم نيست

از نقطه‌ اي بترس كه شيطاني ات كنند

آب طلب نكــــرده هميشــه مـــــراد نيست

گاهي بهانه‌اي است كه قرباني ‌ات كنند

ای نسیم سحر آرامگه یار کجاست  
منزل آن مه عاشق کش عیار کجاست  
 
شب تار است و ره وادی ایمن در پیش  
آتش طور کجا موعد دیدار کجاست  
 
هر که آمد به جهان نقش خرابی دارد  
در خرابات بگویید که هشیار کجاست  
 
آن کس است اهل بشارت که اشارت داند 
نکته‌ها هست بسی محرم اسرار کجاست  
 
هر سر موی مرا با تو هزاران کار است  
ما کجاییم و ملامت گر بی‌کار کجاست  
 
بازپرسید ز گیسوی شکن در شکنش  
کاین دل غمزده سرگشته گرفتار کجاست  
 
عقل دیوانه شد آن سلسله مشکین کو  
دل ز ما گوشه گرفت ابروی دلدار کجاست  
 
ساقی و مطرب و می جمله مهیاست ولی  
عیش بی یار مهیا نشود یار کجاست  
 
حافظ از باد خزان در چمن دهر مرنج  
فکر معقول بفرما گل بی خار کجاست

غم فراق تو در باورم نمی گنجد

الهی آنچنان غرق دریای غربتمان نکن که به سوی هر خاشاک عاطفه ای 

دست نیاز دراز کنیم 

من عطر یاس خوش بو ندارم
در باغ رویا شب بو ندارم
قایق زیاد است اما برای به
تو رسیدن پارو ندارم
به تو رسیدن شاید طلسم ست
من هم چراغ جادو ندارم

*** تولدم مبارک *** 

چه دردیست در میان جمع بودن

ولی در گوشه ای تنها نشستن

برای دیگران چون کوه بودن

ول در چشم خود آرام شکستن

برای هر رقیب شعری سرودن

ولی لبهای خود همواره بستن

چه دردیست در میان جمع بودن

ولی در گوشه ای تنها نشستن

 نمی بخشمت

عیدتون مبارک 

امسال با سال های دیگه خیلی فرق می کنه چون تنهاتر شدم ، همه دارن می رن . . .  

با همه ی بی سر و سامانی ام
باز به دنبال پریشانی ام

طاقت فرسودگی ام هیچ نیست
در پی ویران شدنی آنی ام

دلخوش گرمای کسی نیستم
آمده ام تا تو بسوزانی ام

آمده ام با عطش سال ها
تا تو کمی عشق بنوشانی ام

ماهی برگشته ز دریا شدم
تا که بگیری و بمیرانی ام

خوب ترین حادثه می دانمت
خوب ترین حادثه می دانی ام؟

حرف بزن! ابر مرا باز کن
دیر زمانی است که بارانی ام

حرف بزن، حرف بزن، سال هاست
تشنه ی یک صحبت طولانی ام

ها به کجا میکشی ام خوب من ؟
ها نکشانی به پشیمانی ام

هرکه در سینه دلی داشت به دلداری داد
دل نفرین شده ماست که تنهاست هنوز

دل در بر من گم شده تهمت به که بندم

غیراز تو کسی راه  در این خانه ندارد

ما گذشتیم و گذشت آنچه تو با ما کردی

تو بمان با دگران وای به حال دگران

شيشه اي مي شكند...

     يكنفر مي پرسد، چرا شيشه شكست؟

          مادري مي گويد، شايد اين رفع بلاست...

               يكنفر زمزمه كرد: باد سرد وحشي، مثل يك كودك شيطان آمد، شيشه ي پنجره را زود شكست

كاش امشب كه دلم، مثل آن شيشه ي مغرور شكست...

عابري خنده كنان مي آمد، تكه اي از آن را بر مي داشت، مرحمي بر دل تنگم مي شد...

امشب اما ديدم... هيچ كس هيچ نگفت، قصه ام را نشنيد...

از خودم مي پرسم:

آيا ارزش قلب من از شيشه ي پنجره هم كمتر است؟؟؟